நிர்தாட்சண்யம்

அறையெங்கும் நிறைந்திருக்கிறது 

அத்துவானப் பேரமைதி 

உதிர்ந்த மலரைப் போல 

மௌனம் போர்த்திக் கிடக்கிறது காலம்     

அரவமற்ற பொட்டலில்  பெய்யும் 

மாரியென கண்கள் 

நத்தையென   நகரும் 

காதலற்ற வெறும்நாட்கள்  

கூழாங்கல்லின்   அடியில் 

தேங்கிக் கிடக்கும் இருளைப் போல 

தனித்த வாழ்வு 

தானே   போட்டு  

தானே  சுவைக்கும் 

தேநீரின்   சுவை போல 

பகிரவென யாருமற்ற 

கொடும்வாழ்வின் பக்கங்கள் 

கொடும்  கசப்பென்கிறேன் 

நீங்களோ 

பைத்தியம் என்ற 

தாட்சண்யமற்ற  ஒரு வார்த்தையில் 

என் வாசலை 

கடந்து போகிறீர்கள் 

~~க.உதயகுமார்

இலையின் இயல்பற்ற இதயம்

நதிவழி நீந்தும் 
இலைபோல் 
லாவகம் வருவதில்லை 
விதிவழி வற்றும் வாழ்வில் 
ஓவியத்தின் கண்களென 
நிலைகுத்தியே நிற்கிறது 
துயர் 
சன்னமாய் விரிசல் விட்டு 
சுக்குநூறாய் உடைகிறது 
கண்ணாடி மனசு 

இலைகளுக்கு எப்படி 
இவ்வளவு எளிதாக இருக்கிறது 
தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு 
சுதந்திரமாய் சுற்றித் திரிய ?
மெலிதாய் விழவும்
ஒரு மழைக்குமுன்னதான காற்றில் 
ஈரமாய் எழவும் 
இலையின் இயல்பற்ற இதயத்தால் 
முடிவதில்லை 

பச்சை காய்ந்து 
பழுப்பு மினுங்கும் 
பருவத்தே 
நானுமோர் இலையாவேன் 
என்ற எதிர்பார்ப்பு இல்லாமலில்லை 

--க.உதயகுமார் 

http://navinavirutcham.blogspot.com/2013/07/blog-post_7.html

வழமை

ஒவ்வொரு துண்டாய்
ஒவ்வொரு துண்டாய்
சிதறித்தெறித்த என்னை
நான் திரட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்

முழுமையாய் மீட்சியுற்று
நிமிர்ந்தெழுகிறேன் 
சகிக்கப்பொறுக்காமல்
மறுபடி உடைக்க
நீளும் உன் கரங்களை
சபிக்கத் தோன்றுவதேயில்லை எனக்கு

சிதறடிப்பது
உன் தொழிலாகவும்
மீட்டெடுப்பது
என் தொழிலாகவும்
நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்ட இவ்வாழ்வில்
புதர்மண்டும் இருளுக்காக
நான் அழுதென்ன ஆகப்போகிறது ?

--க.உதயகுமார்

http://keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=25302&Itemid=265